Parti Québécois

💡 As early as 1970, members of the sovereigntist Parti Quebecois, a separatist provincial political party in Quebec, had openly opposed it.

از اوایل سال ۱۹۷۰، اعضای حزب استقلال‌طلب کبک، یک حزب سیاسی جدایی‌طلب استانی در کبک، آشکارا با آن مخالفت کرده بودند.

💡 The “absurdity” of the ritual “had gone on long enough,” Parti Québécois leader Paul St-Pierre Plamondon said.

پل سنت پیر پلاموندون، رهبر حزب کبکوا، گفت: «پوچی» این رسم «به اندازه کافی ادامه داشته است».

💡 The 11 Québec solidaire holdouts later swore the oath behind closed doors, but the three Parti Québécois lawmakers did not.

یازده عضو حزب همبستگی کبک که از این حزب جدا شده بودند، بعداً پشت درهای بسته سوگند یاد کردند، اما سه قانونگذار حزب کبکوا این کار را نکردند.

💡 Histories of the Parti Québécois read like weather reports where pressure systems are cultural.

تاریخ حزب کبکوا مانند گزارش‌های هواشناسی است که در آن سیستم‌های فشار، فرهنگی هستند.

💡 The Parti Québécois turned language policy into living rooms, where identity negotiates with economy nightly.

حزب کبک سیاست زبانی را به اتاق‌های نشیمن تبدیل کرد، جایی که هویت هر شب با اقتصاد در حال چانه‌زنی است.

💡 Elections involving the Parti Québécois teach outsiders that federalism can be a choreography rather than a standoff.

انتخاباتی که حزب کبکوا در آن شرکت دارد به بیگانگان می‌آموزد که فدرالیسم می‌تواند یک طراحی رقص باشد نه یک رویارویی.