Pachmann

💡 A biography of Pachmann reads like a love letter to Chopin and eccentricity in equal measure.

زندگینامه‌ی پاخمن مثل یک نامه‌ی عاشقانه به شوپن است و به همان اندازه هم عجیب و غریب.

💡 Less edifying are De Pachmann's mannerisms.

رفتارهای دِ پاخمان کمتر آموزنده است.

💡 But in the larghetto of the F-minor concerto, in the nocturnes and preludes—not of course the big one in D minor—�tudes, valses, ah! there is then but one De Pachmann.

اما در قطعه‌ی بزرگ کنسرتو فا مینور، در نوکتورن‌ها و پرلودها - البته نه قطعه‌ی بزرگ در ر مینور - «تودها، والس‌ها، آه!» فقط یک «دِ پاخمان» وجود دارد.

💡 Pianists swap stories about Pachmann to remind themselves that personality can sing through porcelain keys.

پیانیست‌ها داستان‌هایی درباره پاخمن تعریف می‌کنند تا به خودشان یادآوری کنند که شخصیت می‌تواند از طریق کلیدهای چینی آواز بخواند.

💡 Recordings of Pachmann reveal a touch so feline that critics still argue about where the magic hides.

آثار ضبط‌شده‌ی پاخمن، چنان حال و هوای گربه‌مانندی را نشان می‌دهند که منتقدان هنوز هم درباره‌ی جادوی نهفته در آن بحث می‌کنند.

💡 His touch is crystal-like in its clearness, therefore his tone lacks the sensuousness of Paderewski and De Pachmann.

لمس او از نظر شفافیت مانند کریستال است، بنابراین لحن او فاقد حس و حال پادرفسکی و دی پاخمان است.