ontological argument

💡 The point was an ontological argument dating back at least as far as Aristotle’s time about entities: What exists in the world?

نکته، یک استدلال هستی‌شناختی بود که قدمت آن حداقل به زمان ارسطو در مورد موجودات برمی‌گشت: چه چیزی در جهان وجود دارد؟

💡 Dawkins’s treatment of the famous ontological argument, first developed by St. Anselm of Canterbury in the eleventh century, is even less satisfactory.

برخورد داوکینز با برهان هستی‌شناختی معروف، که اولین بار توسط سنت آنسلم کانتربری در قرن یازدهم مطرح شد، حتی از این هم رضایت‌بخش‌تر است.

💡 He wrote that the ontological argument remains influential precisely because it irritates assumptions, forcing clarity about necessity, possibility, and meaning.

او نوشت که استدلال هستی‌شناختی دقیقاً به این دلیل تأثیرگذار باقی می‌ماند که فرضیات را تحریک می‌کند و وضوح در مورد ضرورت، امکان و معنا را تحمیل می‌کند.

💡 The podcast framed the ontological argument as philosophy’s audacious leap, inviting listeners to test its logic against everyday intuitions about existence.

این پادکست، استدلال هستی‌شناختی را به عنوان جهش جسورانه‌ی فلسفه مطرح کرد و شنوندگان را دعوت کرد تا منطق آن را در برابر شهودهای روزمره درباره‌ی وجود بیازمایند.

💡 We read Anselm’s ontological argument, then brewed coffee strong enough to face necessary beings with cheerful skepticism.

ما برهان هستی‌شناختی آنسلم را خواندیم، سپس قهوه را آنقدر غلیظ دم کردیم که بتوانیم با شک و تردیدی شادمانه با موجودات ضروری روبرو شویم.

💡 In class, she dissected the ontological argument, noting how it attempts to prove existence from definition, then questioned whether concepts compel reality.

او در کلاس، برهان هستی‌شناختی را موشکافی کرد و خاطرنشان ساخت که چگونه این برهان تلاش می‌کند وجود را از تعریف اثبات کند، سپس این پرسش را مطرح کرد که آیا مفاهیم، واقعیت را ایجاب می‌کنند یا خیر.