Nicholas of Cusa

💡 Reading Nicholas of Cusa, we explored “learned ignorance,” recognizing limits of certainty while pursuing unity through dialogue and geometry-inflected metaphors.

با خواندن نیکلاس کوزایی، ما «جهل آموخته‌شده» را بررسی کردیم، محدودیت‌های قطعیت را تشخیص دادیم و در عین حال وحدت را از طریق گفتگو و استعاره‌های هندسی دنبال کردیم.

💡 Nicholas of Cusa was bold enough to say that God must have done so.

نیکلاس کوزایی آنقدر جسور بود که بگوید خدا حتماً این کار را کرده است.

💡 Artists borrowed ideas from Nicholas of Cusa, translating paradox into sculptures that invite viewers to walk, look again, and reconsider assumptions.

هنرمندان با الهام از نیکلاس کوزایی، پارادوکس را به مجسمه‌هایی تبدیل کردند که بینندگان را به قدم زدن، نگاه دوباره و تجدیدنظر در فرضیات دعوت می‌کنند.

💡 An idea embraced by Bishop Étienne Tempier in the thirteenth century and Cardinal Nicholas of Cusa in the fifteenth century could mean a death sentence in the sixteenth century.

ایده‌ای که اسقف اتین تمپیر در قرن سیزدهم و کاردینال نیکلاس کوزا در قرن پانزدهم آن را پذیرفتند، می‌توانست در قرن شانزدهم به معنای حکم اعدام باشد.

💡 A seminar on Nicholas of Cusa connected medieval thought to modern science, highlighting humility as a driver of discovery, not its enemy.

سمیناری درباره نیکلاس کوزایی، اندیشه قرون وسطایی را به علم مدرن پیوند داد و فروتنی را به عنوان محرک اکتشاف، نه دشمن آن، برجسته کرد.

💡 Nicholas of Cusa had turned the earth into a true star, but only at the price of turning the sun into an earth—hardly anyone was prepared to follow him.

نیکلاس کوزایی زمین را به یک ستاره واقعی تبدیل کرده بود، اما تنها به قیمت تبدیل خورشید به زمین - به سختی کسی حاضر بود از او پیروی کند.