navel-gazing

💡 The amount of navel-gazing that took place in those years was epic.

میزان خودبینی و خودبینی‌ای که در آن سال‌ها رخ داد، حماسی بود.

💡 The retreat promised strategy but delivered navel gazing, so we rescued the weekend with customer calls and walks that produced more insight than sticky notes.

این دورهمی نویدبخش استراتژی بود اما فقط به یک چیز محدود می‌شد، بنابراین آخر هفته را با تماس با مشتریان و پیاده‌روی‌هایی که بینش بیشتری نسبت به یادداشت‌های چسب‌دار ایجاد می‌کردند، نجات دادیم.

💡 Throw in the sheer tonnage of think pieces and appreciations and other navel-gazing and you’d be forgiven for asking: Do we also need a book about Lorne Michaels?

انبوهی از نظرات، تقدیرها و دیگر اظهارنظرهای سطحی را هم که به آن اضافه کنید، جای تعجب نیست که بپرسید: آیا به کتابی درباره لورن مایکلز هم نیاز داریم؟

💡 The board chair banned navel gazing by requiring one community visit for every presentation, a ratio that improved slides and tempers.

رئیس هیئت مدیره با الزام یک بازدید عمومی برای هر ارائه، نگاه سطحی به مسائل را ممنوع کرد، نسبتی که باعث بهبود اسلایدها و روحیه افراد شد.

💡 Writers must balance introspection and plot; too much navel gazing makes readers feel trapped in someone else’s living room without snacks.

نویسندگان باید بین درون‌نگری و طرح داستان تعادل برقرار کنند؛ نگاه سطحی و سطحی بیش از حد به داستان باعث می‌شود خوانندگان احساس کنند در اتاق نشیمن شخص دیگری بدون خوراکی گیر افتاده‌اند.

💡 And if there's one thing I was trained to avoid as a female writer in male-dominated MFA workshops, it's the cardinal sin of memoir: excessive navel-gazing.

و اگر یک چیز باشد که من به عنوان یک نویسنده زن در کارگاه‌های کارشناسی ارشد هنرهای زیبا که تحت سلطه مردان بود، آموزش دیده‌ام که از آن اجتناب کنم، آن گناه کبیره خاطره‌نویسی است: خودبینی بیش از حد.