modus ponens

💡 Two Moods are usually recognised the Modus ponens, in which the antecedent of the hypothetical major premise is affirmed; and the Modus tollens, in which its consequent is denied.

معمولاً دو حالت وجود دارد: حالت اول (Modus ponens)، که در آن مقدمِ مقدمه‌ی فرضیِ کبری تأیید می‌شود؛ و حالت تالی (Modus tollens)، که در آن تالیِ آن رد می‌شود.

💡 Tutors drill modus ponens until students stop mistaking logic for mere rhetoric.

معلمان، روش حل مسئله‌ی مقدماتی را آنقدر تمرین می‌کنند تا دانش‌آموزان دیگر منطق را با لفاظی صرف اشتباه نگیرند.

💡 Instead, all their arguments involve what logicians know as “modus ponens”: that if X implies Y and X is true, then Y must also be true.

در عوض، تمام استدلال‌های آنها شامل چیزی است که منطق‌دانان آن را «قیاس مقدم» می‌نامند: اینکه اگر X مستلزم Y باشد و X درست باشد، آنگاه Y نیز باید درست باشد.

💡 This is the Modus Ponens or Positive Mode, where you reach a conclusion by obtaining the admission of the Antecedent.

این حالت مودو پوننس یا حالت اثباتی است، که در آن با پذیرش مقدم به نتیجه می‌رسید.

💡 Automated provers lean on modus ponens, assembling long chains of unglamorous but essential steps.

اثبات‌کننده‌های خودکار به روش قیاس مقدماتی (modus ponens) تکیه می‌کنند و زنجیره‌های طولانی از مراحل نه چندان جذاب اما ضروری را کنار هم قرار می‌دهند.

💡 With modus ponens, from “If P then Q” and “P,” we infer “Q,” a reliable staircase out of fog.

با قیاس استثنایی، از «اگر P آنگاه Q» و «P»، «Q»، یعنی یک راه پله قابل اعتماد از مه، را استنتاج می‌کنیم.