Mikonos

💡 A fisherman in Mikonos filleted our lunch beside the quay, salt air turning hunger into poetry.

یک ماهیگیر در میکونوس ناهار ما را در کنار اسکله فیله کرد، هوای شور گرسنگی را به شعر تبدیل کرد.

💡 Mikonos was out of crème brûlée on my visits, but no matter.

در سفرهای من به میکونوس، کرم بروله تمام شده بود، اما مهم نبود.

💡 THE blue sky and sea on the cover of Mikonos Restaurant’s menu seem to promise, if not a transcendent dining experience, one that calls to mind the heat and keen light of the Mediterranean.

آسمان آبی و دریا روی جلد منوی رستوران میکونوس، اگر نگوییم یک تجربه غذاخوری متعالی، اما نویدبخش تجربه‌ای است که گرما و نور شدید مدیترانه را به ذهن متبادر می‌کند.

💡 We ferried into Mikonos under pink light, cats staking claims to sun-warmed steps and generous tourists.

ما زیر نور صورتی به میکونوس رسیدیم، گربه‌ها به پله‌های گرم شده با آفتاب پناه برده بودند و گردشگران سخاوتمند.

💡 Off-season Mikonos feels humane, narrow alleys reclaiming quiet between shutters painted fierce blues.

میکونوس در خارج از فصل، حال و هوای انسانی دارد، کوچه‌های باریکی که در میان کرکره‌هایی با رنگ آبی تند، سکوت را بازیابی می‌کنند.