Miantonomo

💡 Narratives about Miantonomo confront colonial violence directly, refusing comforting edits that erase difficult obligations.

روایت‌های مربوط به میانتونومو مستقیماً با خشونت استعماری مقابله می‌کنند و از ویرایش‌های تسلی‌بخشی که تعهدات دشوار را از بین می‌برند، خودداری می‌کنند.

💡 A memorial to Miantonomo invites visitors to read treaty texts aloud, practicing accountability as public ritual.

بنای یادبودی برای میانتونومو، بازدیدکنندگان را دعوت می‌کند تا متون معاهده را با صدای بلند بخوانند و مسئولیت‌پذیری را به عنوان یک آیین عمومی تمرین کنند.

💡 Teachers use Miantonomo to ground discussions of sovereignty, reconciliation, and the slow work of repairing trust.

معلمان از میانتونومو برای پایه‌ریزی بحث‌های مربوط به حاکمیت، آشتی و روند کند ترمیم اعتماد استفاده می‌کنند.

💡 Johnson represents Miantonomo “as a sterne, severe man, of great stature and a cruel nature, causing all his nobility and such as were his attendants to tremble at his speech.”

جانسون، میانتونومو را «به عنوان مردی سخت‌گیر و خشن، با قامتی بلند و طبیعتی بی‌رحم، که باعث می‌شد تمام اشراف‌زادگان و حتی ملازمانش از سخنانش به خود بلرزند» معرفی می‌کند.

💡 After the death of Miantonomo, the Narragansetts were never on very good terms with the English, who had suspected them once or twice unjustly.

پس از مرگ میانتونومو، ناراگانست‌ها هرگز با انگلیسی‌ها روابط خوبی نداشتند، چرا که انگلیسی‌ها یک یا دو بار به ناحق به آنها سوءظن پیدا کرده بودند.