libel tourism

💡 Lawmakers proposed curbs on libel tourism, arguing that plaintiffs shouldn’t dodge robust speech protections by shopping for plaintiff-friendly courts far from the audiences and reporters they actually targeted.

قانون‌گذاران پیشنهاد اعمال محدودیت‌هایی بر گردشگری افترا را دادند و استدلال کردند که شاکیان نباید با انتخاب دادگاه‌های مناسب شاکیان، دور از مخاطبان و خبرنگارانی که واقعاً هدف قرار داده‌اند، از حمایت‌های قوی از آزادی بیان طفره بروند.

💡 Some deride the legal maneuvers as “libel tourism” and see a growing trend not just in Virginia but in other states that similarly lack safeguards.

برخی این مانورهای قانونی را به عنوان «گردشگری افترا» به سخره می‌گیرند و روند رو به رشدی را نه تنها در ویرجینیا، بلکه در ایالت‌های دیگری که به طور مشابه فاقد ضمانت‌های لازم هستند، می‌بینند.

💡 Jeff: Interestingly, Congress also endorsed the global protection of 230 and First Amendment values when it passed the “libel tourism law” about a decade ago.

جف: جالب اینجاست که کنگره حدود یک دهه پیش، هنگام تصویب «قانون گردشگری افترا»، از حفاظت جهانی از ماده ۲۳۰ و ارزش‌های متمم اول قانون اساسی نیز حمایت کرد.

💡 Critics have accused Russian oligarchs of “libel tourism,” or taking advantage of Britain’s relatively strict speech and publication laws, to silence unfriendly reporting.

منتقدان، الیگارش‌های روسی را به «توریسم افترا» یا سوءاستفاده از قوانین نسبتاً سختگیرانه‌ی آزادی بیان و انتشار مطالب در بریتانیا برای ساکت کردن گزارش‌های غیردوستانه متهم کرده‌اند.

💡 Journalists fear libel tourism chills investigation, because even a credible story may be spiked if a wealthy subject threatens suit in notoriously punitive jurisdictions.

روزنامه‌نگاران از این می‌ترسند که گردشگری افترا، تحقیقات را متزلزل کند، زیرا حتی یک خبر معتبر نیز ممکن است در صورت تهدید یک فرد ثروتمند به پیگرد قانونی در حوزه‌های قضایی به شدت تنبیهی، مخدوش شود.

💡 Comparative studies show libel tourism thrives where damages are high, discovery is narrow, and truth or public interest defenses prove unusually difficult for defendants to establish quickly.

مطالعات تطبیقی نشان می‌دهد که گردشگری افترا در جایی رونق می‌گیرد که خسارت زیاد باشد، کشف جرم محدود باشد و اثبات سریع دفاع از حقیقت یا منافع عمومی برای متهمان به طور غیرمعمولی دشوار باشد.