Liakoura

💡 From the ridge of Liakoura, we watched clouds spill over limestone like slow foam, while goat bells stitched a gentle rhythm across the afternoon.

از بالای خط الراس لیاکورا، ابرها را تماشا می‌کردیم که مانند کفی آرام بر روی سنگ آهک می‌ریختند، در حالی که زنگوله‌های بز ریتمی ملایم را در طول بعد از ظهر به صدا در می‌آوردند.

💡 Our guide described winter routes on Liakoura, pointing out gullies that turn treacherous when crust hides hollow snow.

راهنمای ما مسیرهای زمستانی در لیاکورا را شرح داد و به دره‌هایی اشاره کرد که وقتی پوسته برف توخالی را پنهان می‌کند، خطرناک می‌شوند.

💡 A painter camped near Liakoura to capture evening light, discovering that silence teaches color better than any classroom.

نقاشی در نزدیکی لیاکورا اردو زد تا نور عصرگاهی را به تصویر بکشد، و کشف کرد که سکوت، رنگ را بهتر از هر کلاس درسی آموزش می‌دهد.

💡 Thou standest still, O Liakoura, young and for ever one, O thou Muse of a future Rhythm and a Beauty still to be born.

ای لیاکورا، تو جوان و جاودانه، ای الهه‌ی ریتم آینده و زیبایی که هنوز زاده نشده، همچنان پابرجا ایستاده‌ای.