leisure class

💡 Read: The leisure class always wins Early episodes take time to set up the new ensemble, but the story doesn’t feel sluggish.

بخوانید: طبقه‌ی مرفه همیشه برنده است. قسمت‌های اولیه برای آماده‌سازی گروه جدید زمان‌بر هستند، اما داستان کند به نظر نمی‌رسد.

💡 Economists described a modern leisure class built from flexible schedules, remote work, and inherited safety nets.

اقتصاددانان یک طبقه‌ی مدرنِ مرفه را توصیف کردند که از برنامه‌های انعطاف‌پذیر، کار از راه دور و شبکه‌های ایمنیِ به ارث رسیده ساخته شده است.

💡 A museum exhibit contrasted the leisure class wardrobes with factory timecards, a pairing that refused to flatter.

یک نمایشگاه موزه‌ای، کمد لباس‌های طبقه مرفه را با کارت‌های ثبت ساعت کارخانه‌ای مقایسه می‌کرد، جفتی که به هیچ وجه جذاب نبود.

💡 The novel skewers the leisure class, showing brunch debates about authenticity funded by invisible service workers with aching backs and quiet heroism.

این رمان، طبقه مرفه را به سخره می‌گیرد و بحث‌های مربوط به اصالت صبحانه را که توسط کارگران خدماتی نامرئی با کمر درد و قهرمانی خاموش تأمین مالی می‌شود، به تصویر می‌کشد.

💡 There’s one climber here in Southern California who famously explained that there is a leisure class on both ends of the social spectrum.

یک کوهنورد اینجا در جنوب کالیفرنیا هست که جمله معروفی دارد که می‌گوید در هر دو سر طیف اجتماعی، یک طبقه مرفه وجود دارد.

💡 The expanding leisure class of the late 19th century was, as Fischer writes, “driven to consume, eager for diversion and entertainment.”

همانطور که فیشر می‌نویسد، طبقه مرفه رو به گسترش اواخر قرن نوزدهم «به مصرف سوق داده می‌شد، مشتاق سرگرمی و تفریح بود».