LCT

💡 Engineers retrofitted an old LCT for disaster relief, hauling water and excavators after cyclones.

مهندسان یک LCT قدیمی را برای امدادرسانی در زمان بلایای طبیعی، حمل آب و بیل مکانیکی پس از طوفان، بازسازی کردند.

💡 They’ve known each other since their undergraduate days at Princeton, and she directed his play “War” at LCT in 2016.

آنها از دوران کارشناسی در پرینستون یکدیگر را می‌شناسند و او در سال ۲۰۱۶ نمایشنامه «جنگ» او را در LCT کارگردانی کرد.

💡 The museum’s LCT model—Landing Craft, Tank—sat beside veterans telling stories about surf, mud, and logistics masquerading as heroism.

ماکت LCT موزه - لندینگ کرافت، تانک - در کنار کهنه سربازانی قرار داشت که داستان‌هایی درباره موج‌سواری، گل و لای و تدارکاتی که به ظاهر قهرمانی جلوه داده می‌شدند، تعریف می‌کردند.

💡 A film used an LCT to choreograph a tense dawn landing scene that felt painfully plausible.

یک فیلم از یک LCT برای طراحی صحنه‌ی پرتنش فرود هواپیما در سپیده‌دم استفاده کرد که به طرز دردناکی باورپذیر به نظر می‌رسید.

💡 “She brought it up to me many, many months ago, and I wasn’t quite sure,” André Bishop, LCT’s artistic director, confessed.

آندره بیشاپ، مدیر هنری LCT، اعتراف کرد: «او ماه‌ها پیش این موضوع را با من مطرح کرد و من کاملاً مطمئن نبودم.»

💡 But it was precisely the play’s large scale, as much as its depiction of cycles of collapse and human perseverance, that LCT’s leaders felt made “Skin” a resonant, sneakily timely choice.

اما دقیقاً به دلیل مقیاس بزرگ این نمایش، و همچنین به تصویر کشیدن چرخه‌های فروپاشی و پشتکار انسان، رهبران LCT احساس کردند که «پوست» انتخابی طنین‌انداز و به‌موقع است.