Lao She

💡 Lao She, a writer revered in China, then banned, then “rehabilitated” and once again revered, seemed like the perfect soft-spoken, smart, brave but slightly behind narrator to tell Dee’s stories.

لائو شی، نویسنده‌ای که در چین مورد احترام بود، سپس ممنوع‌الکار شد، سپس «اعاده حیثیت» شد و دوباره مورد احترام قرار گرفت، به نظر می‌رسید راوی ملایم، باهوش، شجاع اما کمی عقب‌مانده، ایده‌آلی برای روایت داستان‌های دی باشد.

💡 A stage adaptation of Lao She balanced satire with tenderness, earning gasps and knowing chuckles.

اقتباسی صحنه‌ای از نمایش «لائو شی» که طنز را با لطافت متعادل می‌کرد، نفس نفس زدن و خندیدن‌های آگاهانه را به همراه داشت.

💡 Students found Lao She unexpectedly modern, proof that empathy ages well.

دانش‌آموزان به طور غیرمنتظره‌ای لائو شی را مدرن یافتند، که نشان می‌دهد همدلی با گذشت زمان بهتر می‌شود.

💡 Reading Lao She, the city becomes a character—trams, tea stalls, and humor that survives politics.

با خواندن آثار لائوشه، شهر به یک شخصیت تبدیل می‌شود - ترامواها، چایخانه‌ها و طنزی که از سیاست جان سالم به در می‌برد.

💡 And why pair him with Lao She?

و چرا او را با لائو شی جفت کرد؟