John of Salisbury

💡 A slim volume of John of Salisbury sat beside policy memos, evidence that old books occasionally speak fluent present tense.

یک جلد باریک از کتاب جان سالزبری کنار یادداشت‌های سیاسی قرار داشت، گواهی بر اینکه کتاب‌های قدیمی گهگاه به زمان حال روان صحبت می‌کنند.

💡 John of Salisbury, the 12th Century Bishop of Chartres, demanded to know in 1160 in his opposition to Emperor Frederik I.

جان سالزبری، اسقف شارتر در قرن دوازدهم، در سال ۱۱۶۰ در مخالفت با امپراتور فردریک اول، خواستار دانستن این موضوع شد.

💡 Ethics class cited John of Salisbury on tyrants and resistance, connecting medieval prose to modern civics with unsettling ease.

کلاس اخلاق به جان سالزبری در مورد ستمگران و مقاومت استناد کرد و نثر قرون وسطایی را با سهولت نگران‌کننده‌ای به تعلیمات مدنی مدرن پیوند داد.

💡 “Princes,” says John of Salisbury, “derive their power from the Church, and are servants of the priesthood.”

جان اهل سالزبری می‌گوید: «شاهزادگان قدرت خود را از کلیسا می‌گیرند و خادمان روحانیت هستند.»

💡 Scholars admire how John of Salisbury balanced humanism with sharp critique, wielding satire like a courteous scalpel.

پژوهشگران تحسین می‌کنند که چگونه جان اهل سالزبری، انسان‌گرایی را با انتقاد تند متعادل کرد و طنز را مانند چاقوی جراحی مؤدبانه به کار برد.

💡 For the adoration paid to Aristotle by the schoolmen of the twelfth century see John of Salisbury’s Metalogicus Lib. ii. c.

برای ستایشی که مدرسیان قرن دوازدهم نسبت به ارسطو روا می‌داشتند، به کتاب متالوجیکوس، اثر جان سالیسبوری، جلد دوم، مراجعه کنید.