Jersey pine

💡 It was at one time supposed that this most delicate and beautiful of all our ferns was peculiar to the New Jersey pine barrens.

زمانی تصور می‌شد که این ظریف‌ترین و زیباترین سرخس ما، مختص به مراتع کاج نیوجرسی است.

💡 The sides were sheathed with long cedar shingles, and fastened with nails patiently wrought out on an anvil, and the interior was finished with beaded and panelled Jersey pine....

کناره‌ها با تخته‌های بلند سدر پوشیده شده و با میخ‌هایی که با صبر و حوصله روی سندان کوبیده شده بودند، محکم شده بودند و قسمت داخلی با کاج جرسی مهره‌کاری و قاب‌بندی شده تزئین شده بود....

💡 The artist sketched Jersey pine silhouettes at dusk, translating rugged forms into lino-cut prints that smelled faintly of ink and campfire.

این هنرمند هنگام غروب، طرح‌هایی از سیلوئت‌های کاج جرسی کشید و فرم‌های ناهموار را به چاپ‌های لینو-کات تبدیل کرد که بوی ضعیفی از جوهر و آتش اردو می‌دادند.

💡 The sea receded, the Jersey pines whirled monotonously by, and by and by the hills began to crop up.

دریا عقب‌نشینی کرد، کاج‌های جرسی با آهنگی یکنواخت چرخیدند و کم‌کم تپه‌ها شروع به سربرآوردن کردند.

💡 Hiking through Jersey pine barrens, we inhaled resin and listened for warblers, learning how fire-adapted ecosystems rely on cycles that human schedules rarely respect.

با پیاده‌روی در میان علفزارهای کاج جرسی، رزین استنشاق کردیم و به صدای چکاوک‌ها گوش دادیم و آموختیم که چگونه اکوسیستم‌های سازگار با آتش به چرخه‌هایی متکی هستند که برنامه‌های انسانی به ندرت به آنها احترام می‌گذارند.

💡 A botanist pointed to Jersey pine seedlings pushing through sandy soil, proof that persistence sometimes looks like tiny green flags against improbable odds.

یک گیاه‌شناس به نهال‌های کاج جرسی که در خاک شنی رشد می‌کردند اشاره کرد، گواهی بر اینکه پایداری گاهی اوقات مانند پرچم‌های سبز کوچکی در برابر احتمالات غیرممکن به نظر می‌رسد.