Jalalabad

💡 A reporter in Jalalabad described night markets pulsing with cardamom tea and whispered news, where uncertainty felt briefly manageable under strings of bare bulbs and bargaining voices.

خبرنگاری در جلال‌آباد بازارهای شبانه را پر از چای هل و زمزمه اخبار توصیف کرد، جایی که عدم قطعیت برای مدت کوتاهی در زیر رشته‌های لامپ‌های خالی و صداهای چانه‌زنی قابل کنترل بود.

💡 Only one out of five children who need hospital treatment can get it at Jalalabad hospital.

از هر پنج کودکی که به درمان در بیمارستان نیاز دارند، تنها یک نفر می‌تواند آن را در بیمارستان جلال‌آباد دریافت کند.

💡 After sunrise, the road into Jalalabad filled with honking minibuses, mango vendors, and schoolchildren, a collage of routine resilience that complicated every outsider’s simple headline about the city.

بعد از طلوع آفتاب، جاده‌ی منتهی به جلال‌آباد پر از مینی‌بوس‌های بوق‌زن، فروشندگان انبه و دانش‌آموزان شد، ترکیبی از انعطاف‌پذیری روزمره که تیتر ساده‌ی هر غریبه‌ای درباره‌ی شهر را پیچیده می‌کرد.

💡 The Kremlin had finally agreed to let a group of Western journalists visit Kabul and Jalalabad to witness the “cease-fire” that had been announced a few days before we arrived.

کرملین بالاخره موافقت کرده بود که به گروهی از روزنامه‌نگاران غربی اجازه دهد از کابل و جلال‌آباد بازدید کنند تا شاهد «آتش‌بس»ی باشند که چند روز قبل از ورود ما اعلام شده بود.

💡 Aid workers based in Jalalabad coordinated cross-border vaccination teams, juggling paperwork, fuel shortages, and the delicate art of keeping promises realistic without draining volunteers’ optimism.

امدادگران مستقر در جلال‌آباد، تیم‌های واکسیناسیون مرزی را هماهنگ می‌کردند، با کاغذبازی‌ها، کمبود سوخت و هنر ظریف عمل به وعده‌ها بدون از بین بردن خوش‌بینی داوطلبان، کنار می‌آمدند.

💡 Jalalabad's main hospital was already overwhelmed, being right at the centre of the crossing point for the tens of thousand Afghans being deported from bordering Pakistan.

بیمارستان اصلی جلال‌آباد، که درست در مرکز نقطه عبور ده‌ها هزار افغان اخراج‌شده از پاکستانِ هم‌مرز قرار دارد، از قبل مملو از بیمار بود.