internationalism

💡 Kupchan noted that “the bipartisan compact behind a steady and robust American internationalism has collapsed.”

کوپچان خاطرنشان کرد که «ائتلاف دو حزبی پشت یک بین‌المللی‌گرایی پایدار و قوی آمریکایی از هم پاشیده است.»

💡 Postwar internationalism built institutions—health bodies, trade frameworks, courts—meant to tame rivalry by weaving obligations so tight that war looked inefficient as well as immoral.

بین‌الملل‌گرایی پس از جنگ، نهادهایی - نهادهای بهداشتی، چارچوب‌های تجاری، دادگاه‌ها - را ایجاد کرد که هدفشان رام کردن رقابت با ایجاد تعهداتی چنان سفت و سخت بود که جنگ هم ناکارآمد و هم غیراخلاقی به نظر می‌رسید.

💡 This era was marked by the expansion of liberal internationalism, economic globalization and U.S.-led-and-constructed multilateralism.

این دوران با گسترش بین‌الملل‌گرایی لیبرال، جهانی شدن اقتصاد و چندجانبه‌گرایی به رهبری و ساخته‌ی آمریکا مشخص می‌شود.

💡 Critics of internationalism warn about democratic deficits; defenders note that pandemics, oceans, and finance ignore borders, so coordination is not idealism but hygiene.

منتقدان بین‌الملل‌گرایی درباره کاستی‌های دموکراتیک هشدار می‌دهند؛ مدافعان خاطرنشان می‌کنند که بیماری‌های همه‌گیر، اقیانوس‌ها و امور مالی مرزها را نادیده می‌گیرند، بنابراین هماهنگی ایده‌آلیسم نیست، بلکه بهداشت است.

💡 Cultural internationalism shows up in festivals where translators, visas, and budgets matter as much as art, because access turns ideals into lived exchange.

بین‌المللی‌گرایی فرهنگی در جشنواره‌هایی ظاهر می‌شود که در آن‌ها مترجمان، ویزا و بودجه به اندازه هنر اهمیت دارند، زیرا دسترسی، آرمان‌ها را به تبادل زنده تبدیل می‌کند.

💡 Trump came to power by openly dinging internationalism from administrations of both parties.

ترامپ با انتقاد آشکار از بین‌المللی‌گراییِ دولت‌های هر دو حزب به قدرت رسید.