integralism

💡 In seminars, we placed integralism alongside liberalism and civic republicanism, asking whether virtue grows by law, custom, or voluntary association—and who decides when “the common good” stops being common at all.

در سمینارها، ما انتگرالیسم را در کنار لیبرالیسم و جمهوری‌خواهی مدنی قرار دادیم و پرسیدیم که آیا فضیلت از طریق قانون، عرف یا مشارکت داوطلبانه رشد می‌کند - و چه کسی تصمیم می‌گیرد که «خیر عمومی» چه زمانی دیگر عمومی نخواهد بود.

💡 Political integralism advocates weaving religious authority into state power, a program critics warn risks coercion and pluralism’s collapse, while proponents claim shared metaphysics can stabilize markets, families, and education frayed by consumerist restlessness.

یکپارچگی سیاسی، از ادغام اقتدار مذهبی در قدرت دولتی حمایت می‌کند، برنامه‌ای که منتقدان هشدار می‌دهند خطر اجبار و فروپاشی کثرت‌گرایی را به همراه دارد، در حالی که طرفداران آن ادعا می‌کنند متافیزیک مشترک می‌تواند بازارها، خانواده‌ها و آموزش و پرورش فرسوده شده توسط بی‌قراری مصرف‌گرایی را تثبیت کند.

💡 Debates about integralism often smuggle nostalgia for imagined golden ages; historians counter with archives full of dissenters, reminding audiences how harmony can mean silence enforced by fear rather than mutual persuasion.

بحث‌ها در مورد یکپارچگی اغلب نوستالژی برای دوران طلایی خیالی را پنهان می‌کنند؛ مورخان با بایگانی‌هایی پر از مخالفان به مقابله می‌پردازند و به مخاطبان یادآوری می‌کنند که چگونه هماهنگی می‌تواند به معنای سکوتی باشد که به جای اقناع متقابل، توسط ترس تحمیل می‌شود.

💡 Vance is an advocate of a particular version of very conservative Catholic ideology that aligns with Christian integralism, one that blends nationalism with religious tenets and beliefs.

ونس طرفدار نسخه‌ی خاصی از ایدئولوژی بسیار محافظه‌کارانه‌ی کاتولیک است که با انتگرالیسم مسیحی همسو است، انتگرالیسمی که ملی‌گرایی را با اصول و باورهای مذهبی در هم می‌آمیزد.