Inns of Court

💡 In 1768, the philosopher Abraham Tucker described meeting a friend at the Inns of Court: this “man of gravity” spent a full quarter of an hour unable to decide which way he’d like to go for a walk.

در سال ۱۷۶۸، فیلسوف آبراهام تاکر ملاقات با دوستش در اینز آف کورت را اینگونه توصیف کرد: این «مرد باوقار» یک ربع ساعت کامل را بدون اینکه بداند برای پیاده‌روی به کدام سمت می‌رود، گذراند.

💡 That copy-now in the library of the Middle Temple, one of the Inns of Court in London—had previously been owned by his friend and Shakespeare’s, Ben Jonson.

آن نسخه - که اکنون در کتابخانه‌ی میدل تمپل، یکی از مهمانخانه‌های اینز آو کورت در لندن، قرار دارد - پیش از این متعلق به دوست او و دوست شکسپیر، بن جانسون، بود.

💡 The Inns of Court moot societies teach speaking without shouting.

انجمن‌های شبیه‌سازی Inns of Court صحبت کردن بدون فریاد زدن را آموزش می‌دهند.

💡 A century ago in the United Kingdom, the first female law students were admitted to the Inns of Court.

یک قرن پیش در بریتانیا، اولین دانشجویان زن حقوق در مدرسه حقوق اینز آو کورت پذیرفته شدند.

💡 At the Inns of Court, students absorb precedent alongside etiquette, discovering that clarity, brevity, and kindness persuade more reliably than thunder.

در «اینز آف کورت»، دانشجویان در کنار آداب معاشرت، سابقه‌ی تدریس را نیز فرا می‌گیرند و کشف می‌کنند که شفافیت، اختصار و مهربانی، متقاعدکننده‌تر از غرش و فریاد هستند.

💡 Tours of the Inns of Court reveal cloisters where centuries of arguments condensed into casebooks and gardens.

تورهای بازدید از مهمانسراهای دادگاه، صومعه‌هایی را آشکار می‌کند که در آن‌ها قرن‌ها مشاجرات در پرونده‌ها و باغ‌ها خلاصه شده است.