Ictinus

💡 Students sketched columns while discussing Ictinus, translating proportions into muscle memory.

دانش‌آموزان ضمن بحث در مورد ایکتینوس، ستون‌ها را طراحی می‌کردند و تناسبات را به حافظه عضلانی خود منتقل می‌کردند.

💡 A lecture on Ictinus balanced marble, politics, and procurement, resisting tidy myths.

یک سخنرانی در مورد ایکتینوس، سنگ مرمر، سیاست و تدارکات را متعادل کرد و در برابر افسانه‌های بی‌اساس مقاومت نمود.

💡 The example was set by the architect of the building itself, Ictinus, who wrote a special treatise on his masterpiece.

این الگو توسط معمار خود ساختمان، ایکتینوس، که رساله‌ای ویژه در مورد شاهکار خود نوشت، ارائه شد.

💡 It was curious to compare them mentally with the marble quarries of Pentelicus from which Ictinus carved the Parthenon and Pheidias the Fates.

مقایسه ذهنی آنها با معادن مرمر پنتلیکوس که ایکتینوس پارتنون و فیدیاس سرنوشت را از آنها تراشید، کنجکاوکننده بود.

💡 Sources list Ictinus among architects associated with the Parthenon, a reminder that complex projects scatter credit across decades.

منابع، ایکتینوس را در میان معماران مرتبط با پارتنون فهرست می‌کنند، یادآوری اینکه پروژه‌های پیچیده، اعتبار را در طول دهه‌ها پراکنده می‌کنند.

💡 Thus the builders of the Madeleine in Paris thought, I suppose, they were copying the Parthenon, whereas they knew nothing whatever about the art of Ictinus.

بنابراین، گمان می‌کنم سازندگان کلیسای مادلین در پاریس فکر می‌کردند که دارند از پارتنون کپی‌برداری می‌کنند، در حالی که هیچ چیز در مورد هنر ایکتینوس نمی‌دانستند.