Hui Tsung

💡 Playing his feminine roles he seemed like a painting of Hui Tsung miraculously come to elastic, undulating life.

او با ایفای نقش‌های زنانه‌اش، همچون نقاشی‌ای از هوی تسونگ به نظر می‌رسید که به طرز معجزه‌آسایی به حیاتی انعطاف‌پذیر و مواج تبدیل شده است.

💡 It was so closely allied to painting that the Emperor Hui Tsung, who ascended the throne in 1100, founded the Imperial Academy of Calligraphy and Painting in the first year of his reign.

خوشنویسی چنان پیوند نزدیکی با نقاشی داشت که امپراتور هوی تسونگ، که در سال ۱۱۰۰ به تخت سلطنت نشست، در اولین سال سلطنت خود آکادمی سلطنتی خوشنویسی و نقاشی را تأسیس کرد.

💡 Painters under Hui Tsung elevated brushwork into courtly performance, where bamboo leaves felt alive enough to whisper.

نقاشان تحت رهبری هوی تسونگ، کار با قلم‌مو را به اجرایی درباری ارتقا دادند، جایی که برگ‌های بامبو به اندازه کافی زنده به نظر می‌رسیدند که بتوان آنها را زمزمه کرد.

💡 Such were the conditions upon which Hui Tsung instituted examinations, following which the doors of the Academy were open to the victor.

چنین بود شرایطی که هوی تسونگ بر اساس آن امتحاناتی را برگزار کرد و پس از آن درهای آکادمی به روی برنده باز می‌شد.

💡 Hui Tsung was himself a painter.

هوی تسونگ خودش نقاش بود.

💡 A catalogue essay placed Hui Tsung within a continuum of scholar-artists whose politics and aesthetics refused separation.

یک مقاله در کاتالوگ، هوی تسونگ را در طیفی از هنرمندان-پژوهشگران قرار داد که سیاست و زیبایی‌شناسی‌شان از هم جدایی‌ناپذیر بود.