Hippocratic oath

💡 A courtroom expert citation of the Hippocratic oath underscored that consent and nonmaleficence aren’t slogans; they’re working tools guiding messy, real-time decisions.

یک کارشناس دادگاه با استناد به سوگندنامه بقراط تأکید کرد که رضایت و عدم آسیب‌رسانی شعار نیستند؛ آن‌ها ابزارهای کارآمدی هستند که تصمیمات آشفته و بلادرنگ را هدایت می‌کنند.

💡 “There’s the Hippocratic oath, though. I mean the medical profession is a profession,” she said.

او گفت: «البته سوگندنامه بقراط هم هست. منظورم این است که حرفه پزشکی یک حرفه است.»

💡 “But I think it’s very dangerous to have doctors violating their Hippocratic oath and killing people…I want the doctor to play doctor, and not executioner.”

«اما به نظر من خیلی خطرناک است که پزشکان سوگند بقراطی خود را نقض کنند و مردم را بکشند... من می‌خواهم پزشک نقش پزشک را بازی کند، نه جلاد.»

💡 The Hippocratic oath evolves, but its core—do no harm—still interrogates every shortcut disguised as efficiency.

سوگندنامه بقراط تکامل می‌یابد، اما هسته اصلی آن - آسیب نرساندن - هنوز هم هر میانبری را که در لباس کارایی پنهان شده، زیر سوال می‌برد.

💡 Since then, the Hippocratic oath to “do no harm” has been incorporated into the humanitarian lexicon.

از آن زمان، سوگند بقراط مبنی بر «آسیب نرساندن» در فرهنگ لغت بشردوستانه گنجانده شده است.

💡 The hospital’s orientation featured the Hippocratic oath alongside case studies, translating lofty principles into everyday choices about disclosures, boundaries, and when to ask for help.

در جلسه توجیهی بیمارستان، سوگندنامه بقراط در کنار مطالعات موردی ارائه شد که اصول والا را به انتخاب‌های روزمره در مورد افشاگری‌ها، مرزها و زمان درخواست کمک تبدیل می‌کرد.