Hells Canyon

💡 The debate frustrates Hauser, who says there’s never been serious talk about dismantling the Hells Canyon dams so harmful to the tribes he represents.

این بحث هاوزر را ناامید می‌کند، او می‌گوید هرگز صحبت جدی در مورد برچیدن سدهای دره هلز که برای قبایلی که او نماینده آنهاست بسیار مضر است، صورت نگرفته است.

💡 Archaeologists working in Hells Canyon collaborate with tribes, reading petroglyphs as living stories rather than museum labels.

باستان‌شناسانی که در دره هلز کار می‌کنند با قبایل همکاری می‌کنند و سنگ‌نگاره‌ها را به عنوان داستان‌های زنده می‌خوانند، نه برچسب‌های موزه‌ای.

💡 Whitewater guides treat Hells Canyon with reverence, balancing geology lessons, safety briefings, and campfire chili under a sky that seems to have its own soundtrack.

راهنمایان آب‌های خروشان با احترام با دره هلز رفتار می‌کنند، درس‌های زمین‌شناسی متعادلی می‌دهند، نکات ایمنی را توضیح می‌دهند و زیر آسمانی که انگار موسیقی متن خودش را دارد، آتش روشن می‌کنند و چیلی می‌نوشند.

💡 As many as 1.7 million chinook salmon and steelhead once returned from the Pacific each year to spawn upstream of where Hells Canyon now interrupts the Snake.

زمانی سالانه حدود ۱.۷ میلیون ماهی آزاد چینوک و ماهی قزل‌آلای سرسفید از اقیانوس آرام بازمی‌گشتند تا در بالادست، جایی که اکنون دره هلز، مسیر مار را قطع می‌کند، تخم‌ریزی کنند.

💡 From the rim of Hells Canyon, the river looks like thread; at the bottom, it sounds like a sermon.

از لبه‌ی دره هلز، رودخانه شبیه نخ به نظر می‌رسد؛ در پایین، صدایش شبیه موعظه است.