Hebraism

💡 In the oldest traditions of Hebraism, God speaks to Adam, to Noah, to Abraham, to Moses, as one man speaks to another, by articulate sounds perceived by the ear.

در قدیمی‌ترین سنت‌های عبری، خداوند با آدم، نوح، ابراهیم و موسی، همانطور که یک انسان با انسان دیگر صحبت می‌کند، با صداهایی که توسط گوش درک می‌شوند، سخن می‌گوید.

💡 Even the rise of Protestant Hebraism might have been explored more deeply.

حتی ظهور عبرانیسم پروتستان می‌توانست عمیق‌تر بررسی شود.

💡 Linguists note that a particular Hebraism often signals a text’s origin, helping scholars map influences that political borders rarely describe accurately.

زبان‌شناسان خاطرنشان می‌کنند که یک عبری‌گرایی خاص اغلب منشأ یک متن را نشان می‌دهد و به محققان کمک می‌کند تا تأثیراتی را که مرزهای سیاسی به ندرت به طور دقیق توصیف می‌کنند، ترسیم کنند.

💡 In 1869, the British critic Matthew Arnold observed that Protestant Americans had internalized Hebraism’s scourging demands for “conduct and obedience” and “strictness of conscience”:

در سال ۱۸۶۹، منتقد بریتانیایی، متیو آرنولد، اظهار داشت که آمریکایی‌های پروتستان، الزامات شدید عبرانیسم برای «رفتار و اطاعت» و «سختگیری وجدان» را درونی کرده‌اند:

💡 The translator kept a vivid Hebraism in the dialogue, arguing that its rhythm and imagery conveyed character better than any domesticated phrase could manage.

مترجم در این گفتگو، حال و هوای عبریِ زنده‌ای را حفظ کرده و استدلال می‌کند که ریتم و تصویرسازی آن، بهتر از هر عبارتِ عامیانه‌ای، شخصیت را منتقل می‌کند.

💡 Hebraism and Hellenism, – between these two points of influence moves our world.

عبرانیسم و هلنیسم، - دنیای ما بین این دو نقطه‌ی تأثیرگذار در حرکت است.