Gramsci

💡 The Italian political theorist Antonio Gramsci defined a crisis as a historical period in which “the old is dying and the new cannot be born.”

آنتونیو گرامشی، نظریه‌پرداز سیاسی ایتالیایی، بحران را به عنوان یک دوره تاریخی تعریف کرد که در آن «کهنه در حال مرگ است و نو نمی‌تواند زاده شود».

💡 Teachers quote Gramsci about pessimism of the intellect, optimism of the will, then assign collective projects.

معلمان از گرامشی در مورد بدبینی عقل و خوش‌بینی اراده نقل قول می‌کنند، سپس پروژه‌های جمعی را به آنها محول می‌کنند.

💡 Within this space between, Gramsci argued, “morbid phenomena of the most varied kind come to pass.”

گرامشی استدلال کرد که در این فضای بینابینی، «پدیده‌های بیمارگونه‌ای از متنوع‌ترین نوع خود رخ می‌دهند.»

💡 Reading Gramsci on hegemony clarified why culture often enforces power more quietly than laws do.

مطالعه‌ی گرامشی درباره‌ی هژمونی روشن کرد که چرا فرهنگ اغلب قدرت را بی‌سروصداتر از قوانین اعمال می‌کند.

💡 A study group applied Gramsci to media analysis, mapping narratives that shape consent invisibly.

یک گروه مطالعاتی، گرامشی را در تحلیل رسانه‌ها به کار گرفت و روایت‌هایی را که به طور نامرئی رضایت را شکل می‌دهند، ترسیم کرد.