Montesquieu

💡 Montesquieu argued for separation of powers, a concept constitutions borrow gratefully whenever tempers flare.

مونتسکیو از تفکیک قوا دفاع می‌کرد، مفهومی که قانون اساسی هر زمان که خشم شعله‌ور می‌شود، با سپاسگزاری از آن بهره می‌برد.

💡 Reading Montesquieu today clarifies how climate and commerce shape laws as much as lofty ideals.

خواندن آثار مونتسکیو در روزگار ما روشن می‌کند که چگونه آب و هوا و تجارت به اندازه آرمان‌های والا، قوانین را شکل می‌دهند.

💡 The genius of Montesquieu is that he uses human frailties and impulses to check and balance each other.

نبوغ مونتسکیو در این است که از ضعف‌ها و انگیزه‌های انسانی برای بررسی و متعادل کردن یکدیگر استفاده می‌کند.

💡 “But it’s particularly sad when it happens in France which, thanks to Montesquieu, is considered the country of justice. I’m now hopeful that justice will be rendered.’

«اما وقتی این اتفاق در فرانسه می‌افتد که به لطف مونتسکیو، کشور عدالت محسوب می‌شود، به ویژه غم‌انگیز است. اکنون امیدوارم که عدالت اجرا شود.»

💡 Debates cite Montesquieu to remind executives that checks and balances are not optional accessories.

در مناظره‌ها از مونتسکیو نقل قول می‌شود تا به مدیران یادآوری شود که کنترل و توازن، لوازم جانبی اختیاری نیستند.

💡 As well as inspiring a scene in Rostand's play, the novel also anticipates the various philosophical travel narratives of Montesquieu, Jonathan Swift, and Voltaire in the following century.

این رمان علاوه بر الهام‌بخش بودن در صحنه‌ای از نمایشنامه‌ی روستان، روایت‌های مختلف سفرهای فلسفی مونتسکیو، جاناتان سویفت و ولتر را در قرن بعدی نیز پیش‌بینی می‌کند.