Gaullism

💡 Parties invoking Gaullism disagree over details, yet share skepticism toward dependence on bigger powers.

احزابی که به گلیسم استناد می‌کنند، در مورد جزئیات اختلاف نظر دارند، اما در مورد وابستگی به قدرت‌های بزرگتر تردید دارند.

💡 In a normal week, he might be a guest on morning radio, discuss the death of Gaullism on his Wednesday-evening talk show and publish a column on the genius of the French language.

در یک هفته عادی، او ممکن است مهمان رادیو صبح باشد، در برنامه گفتگوی عصر چهارشنبه خود درباره مرگ گلیسم بحث کند و ستونی درباره نبوغ زبان فرانسه منتشر کند.

💡 Scholars track Gaullism across decades, separating myth from measurable outcomes.

محققان، گلیسم را در طول دهه‌ها دنبال می‌کنند و افسانه‌ها را از نتایج قابل اندازه‌گیری جدا می‌کنند.

💡 Gaullism blends national sovereignty, strong executive leadership, and pragmatic economics, a doctrine evolving with circumstances rather than fixed dogma.

گلیسم، حاکمیت ملی، رهبری اجرایی قوی و اقتصاد عمل‌گرا را در هم می‌آمیزد، دکترینی که با شرایط تکامل می‌یابد و نه با اصول ثابت و قطعی.

💡 The secretary-general of European journalists, Fabrice Pozzoli-Montenay, told the BBC that Mr Barnier had in recent years seen Gaullism as the defence and protection of the European Union.

فابریس پوزولی-مونته‌نی، دبیرکل روزنامه‌نگاران اروپایی، به بی‌بی‌سی گفت که آقای بارنیه در سال‌های اخیر، گلیسم را به عنوان دفاع و حفاظت از اتحادیه اروپا می‌دید.

💡 When Pompidou died suddenly in 1974, Giscard D'Estaing announced he would run for the Élysée Palace, presenting himself as a modern and moderate alternative to the austere conservatism of Gaullism.

وقتی پمپیدو در سال ۱۹۷۴ به طور ناگهانی درگذشت، ژیسکار دستن اعلام کرد که برای کاخ الیزه نامزد خواهد شد و خود را به عنوان جایگزینی مدرن و میانه‌رو در مقابل محافظه‌کاری سختگیرانه گلیسم معرفی کرد.