genderism

💡 Let’s first hit I-95 and head to Boston, where contract negotiations are more than a year old and where, interestingly, teachers pushed genderism onto the front burner.

بیایید اول به بزرگراه ۹۵ برویم و به بوستون برویم، جایی که مذاکرات قرارداد بیش از یک سال قدمت دارد و جالب اینجاست که معلمان تبعیض جنسیتی را به اولویت اصلی تبدیل کرده‌اند.

💡 The workshop defined genderism as systemic bias privileging certain identities, then mapped how policies can either reinforce or dismantle those defaults.

این کارگاه، جنسیت‌گرایی را به عنوان تعصب سیستماتیکی تعریف کرد که به هویت‌های خاصی امتیاز می‌دهد، سپس نشان داد که چگونه سیاست‌ها می‌توانند این پیش‌فرض‌ها را تقویت یا از بین ببرند.

💡 To be gender-critical is to doubt the belief, which its critics call “genderism,” that gender is some sort of irreducible essence, wholly distinct from biological sex or socialization.

انتقاد از جنسیت به معنای تردید در این باور است که منتقدان آن را «جنسیت‌گرایی» می‌نامند، باوری که جنسیت را نوعی ذات غیرقابل تقلیل و کاملاً متمایز از جنس بیولوژیکی یا اجتماعی شدن می‌داند.

💡 Training addressed subtle genderism in classrooms, from seating charts to who gets interrupted without consequence.

آموزش، جنسیت‌گرایی نامحسوس در کلاس‌های درس را مورد توجه قرار داد، از جدول صندلی‌ها گرفته تا اینکه چه کسی بدون هیچ پیامدی مزاحم کلاس می‌شود.

💡 Activists argue that combating genderism requires attention to housing, documents, and healthcare access, not just rhetoric.

فعالان استدلال می‌کنند که مبارزه با تبعیض جنسیتی مستلزم توجه به مسکن، اسناد و مدارک و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی است، نه فقط لفاظی.

💡 Genderism is a myth that suggests that’s possible.”

تبعیض جنسیتی افسانه‌ای است که نشان می‌دهد چنین چیزی ممکن است.»