finalism

💡 The error of radical finalism, as also that of radical mechanism, is to extend too far the application of certain concepts that are natural to our intellect.

خطای غایت‌گرایی افراطی، همانند خطای مکانیسم‌گرایی افراطی، این است که کاربرد مفاهیم خاصی را که برای عقل ما طبیعی هستند، بیش از حد گسترش می‌دهد.

💡 Critics argue finalism risks circular reasoning, while supporters claim goal-directed models capture lived experience better than sterile stimulus-response charts.

منتقدان استدلال می‌کنند که نهایی‌گرایی، استدلال دوری را به خطر می‌اندازد، در حالی که طرفداران ادعا می‌کنند مدل‌های هدفمند، تجربه زیسته را بهتر از نمودارهای محرک-پاسخ بی‌فایده ثبت می‌کنند.

💡 The seminar traced finalism from Aristotle to contemporary psychology, debating whether teleological language clarifies behavior or smuggles assumptions about intention.

این سمینار، غایت‌گرایی را از ارسطو تا روانشناسی معاصر دنبال کرد و در مورد اینکه آیا زبان غایت‌شناختی، رفتار را روشن می‌کند یا فرضیاتی در مورد نیت را پنهان می‌کند، بحث نمود.

💡 In philosophy, finalism emphasizes purpose or ends, contrasting with mechanistic explanations that reduce events to purely efficient causes.

در فلسفه، غایت‌گرایی بر هدف یا غایت تأکید می‌کند و در تضاد با تبیین‌های مکانیکی است که رویدادها را به علل صرفاً مؤثر تقلیل می‌دهند.

💡 M. Bergson's form of finalism depends upon his conception of life.

نوع غایت‌گرایی آقای برگسون به برداشت او از زندگی بستگی دارد.

💡 The theory we shall put forward in this book will therefore necessarily partake of finalism to a certain extent.

بنابراین، نظریه‌ای که در این کتاب ارائه خواهیم داد، لزوماً تا حدودی از غایت‌گرایی بهره خواهد برد.