fallacy of division

💡 The Fallacy of Division and Composition consists in suggesting, or assuming, that what is true of things severally denoted by a term is true of them taken together.

مغالطه تقسیم و ترکیب عبارت است از این گمان یا فرض که آنچه در مورد چیزهایی که به صورت جداگانه با یک اصطلاح نشان داده می‌شوند صادق است، در مورد آنها به صورت کلی نیز صادق است.

💡 The fallacy of division assumes what’s true of a whole is true of each part, which misleads policy discussions.

مغالطه تقسیم فرض می‌کند آنچه در مورد یک کل صادق است، در مورد هر جزء نیز صادق است، که این امر مباحث سیاست‌گذاری را گمراه می‌کند.

💡 In board meetings, citing the fallacy of division can prevent overgeneralizing from company averages to every department.

در جلسات هیئت مدیره، استناد به مغالطه تقسیم می‌تواند از تعمیم بیش از حد میانگین‌های شرکت به هر بخش جلوگیری کند.

💡 The fallacy of “division” is the converse of this, where what is true of a term used collectively is inferred to be true of its several parts.

مغالطه «تقسیم» عکس این مغالطه است، جایی که آنچه در مورد یک اصطلاح که به صورت جمعی استفاده می‌شود صادق است، در مورد اجزای مختلف آن نیز صادق استنباط می‌شود.

💡 So that by the 'fallacy of division' is now meant arguing from the collective to the distributive use of a term.

بنابراین منظور از «مغالطه‌ی تقسیم» اکنون استدلال از کاربرد جمعی یک اصطلاح به کاربرد توزیعی آن است.

💡 Economists warn against the fallacy of division when national trends mask local exceptions requiring tailored solutions.

اقتصاددانان نسبت به مغالطه تفرقه هشدار می‌دهند، زمانی که روندهای ملی، استثنائات محلی را که نیازمند راه‌حل‌های متناسب هستند، پنهان می‌کنند.