dukkha

💡 Meditation courses explain dukkha as pervasive unsatisfactoriness, then teach compassion so awareness becomes healing, not despair.

دوره‌های مراقبه، دوکا را به عنوان نارضایتی فراگیر توضیح می‌دهند، سپس شفقت را آموزش می‌دهند تا آگاهی به شفا تبدیل شود، نه ناامیدی.

💡 Therapists borrow dukkha conceptually, helping clients accept pain while changing suffering’s relationship to attention.

درمانگران از نظر مفهومی از دوکا وام می‌گیرند و به مراجعان کمک می‌کنند تا درد را بپذیرند و در عین حال رابطه رنج با توجه را تغییر دهند.

💡 All these things tend towards the contradictory and therefore dukkha – or, if you prefer, the annoying.

همه این چیزها به سمت تناقض و بنابراین دوکا - یا اگر ترجیح می‌دهید، آزاردهنده - گرایش دارند.

💡 The connection between dharma work and undoing racism work is the first noble truth — that there is dukkha, suffering.

ارتباط بین کار دارما و خنثی کردن کار نژادپرستی، اولین حقیقت شریف است - اینکه دوکا، رنج، وجود دارد.

💡 Travelers discover dukkha when plans collapse; flexibility converts frustration into stories worth telling later.

مسافران وقتی برنامه‌ها از هم می‌پاشند، دوکا را کشف می‌کنند؛ انعطاف‌پذیری، ناامیدی را به داستان‌هایی تبدیل می‌کند که ارزش گفتن در آینده را دارند.

💡 In Buddhism, anicca is one of the three signs of existence, the others being dukkha, or suffering, and anatta, or non-selfhood.

در بودیسم، آنیچا یکی از سه نشانه وجود است، دو نشانه دیگر دوکا یا رنج و آناتا یا عدم خودخواهی هستند.