Dominique

💡 At graduation, Dominique thanked cafeteria workers by name, proving attention is a currency more valuable than applause.

در مراسم فارغ‌التحصیلی، دومینیک از کارکنان کافه تریا با ذکر نامشان تشکر کرد و ثابت کرد که توجه، ارزشی فراتر از تشویق دارد.

💡 Dominique trained rescue dogs on weekends, teaching patience, recall, and the art of celebrating small victories with shameless treats.

دومینیک آخر هفته‌ها سگ‌های نجات‌یافته را آموزش می‌داد و به آنها صبر، یادآوری خاطرات و هنر جشن گرفتن پیروزی‌های کوچک با خوراکی‌های بی‌شرمانه را می‌آموخت.

💡 She is now unable to think back to her childhood with the man she calls Dominique, only occasionally slipping back into the habit of referring to him as her father.

او حالا نمی‌تواند دوران کودکی‌اش را با مردی که دومینیک صدایش می‌کند، به یاد بیاورد، و فقط گاهی اوقات دوباره به عادت همیشگی‌اش برمی‌گردد و او را پدرش خطاب می‌کند.

💡 "Dominique is devastated about the situation because those children came from the same neighbourhood he did and he will continue to build up his community in any way he can."

«دومینیک از این وضعیت بسیار ناراحت است، زیرا آن بچه‌ها از همان محله او آمده‌اند و او به هر طریقی که بتواند به ساختن جامعه‌اش ادامه خواهد داد.»

💡 These strangers, ranging from 22 to 70 years in age, with jobs that included fireman, nurse, journalist, prison warden and soldier, complied with Dominique Pelicot's instructions.

این غریبه‌ها، که سنشان بین ۲۲ تا ۷۰ سال بود و مشاغلی از جمله آتش‌نشان، پرستار، روزنامه‌نگار، نگهبان زندان و سرباز داشتند، از دستورالعمل‌های دومینیک پلیکو پیروی کردند.

💡 Emails from Dominique combined bulletproof agendas with kindness, a leadership style colleagues gladly followed through turbulent quarters.

ایمیل‌های دومینیک، برنامه‌های کاری بی‌عیب و نقص را با مهربانی ترکیب می‌کردند، سبک رهبری‌ای که همکاران با کمال میل در شرایط آشفته از آن پیروی می‌کردند.