displacement tonnage

💡 The displacement tonnage of the Royal Navy in 1914 was 2,400,000 tons.

تناژ جابجایی نیروی دریایی سلطنتی در سال ۱۹۱۴، ۲،۴۰۰،۰۰۰ تن بود.

💡 Historical logs list displacement tonnage beside crew complements, mapping logistics required to feed steel fleets at sea.

گزارش‌های تاریخی، تناژ جابجایی را در کنار تعداد خدمه فهرست می‌کنند و لجستیک مورد نیاز برای تغذیه ناوگان‌های فولادی در دریا را ترسیم می‌کنند.

💡 After upgrades, official displacement tonnage rose, but efficiency improved thanks to modern engines and careful hull fairing.

پس از ارتقاء، تناژ جابجایی رسمی افزایش یافت، اما به لطف موتورهای مدرن و پرداخت دقیق بدنه، راندمان نیز بهبود یافت.

💡 Treaty limits capped displacement tonnage, nudging nations toward innovative materials and uncompromising weight accounting.

این پیمان، تناژ جابجایی را محدود کرده و ملت‌ها را به سمت مواد نوآورانه و محاسبه‌ی وزنِ بی‌چون‌وچرا سوق می‌دهد.

💡 The displacement tonnage of a ship increases according to the weight of fuel, passengers, mail or freight with which it is burdened.

تناژ جابجایی یک کشتی با توجه به وزن سوخت، مسافر، پست یا باری که با آن حمل می‌شود، افزایش می‌یابد.

💡 Less frequently used as an official unit of admeasurement of merchant ships is displacement tonnage.

تناژ جابجایی، واحدی است که کمتر به عنوان واحد رسمی اندازه‌گیری وزن کشتی‌های تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.