Deucalion

💡 The curator juxtaposed flood narratives, placing Deucalion beside Utnapishtim and Noah, emphasizing shared human responses: warnings ignored, boats hastily built, and complicated, grief-soaked beginnings afterward.

متصدی نمایشگاه، روایت‌های مربوط به سیل را در کنار هم قرار داد و دئوکالیون را در کنار اوتناپیشتیم و نوح قرار داد و بر واکنش‌های مشترک انسانی تأکید کرد: هشدارهایی که نادیده گرفته شدند، قایق‌هایی که با عجله ساخته شدند، و آغازهای پیچیده و پر از غم و اندوه پس از آن.

💡 A playwright reimagined Deucalion as an engineer, arguing evacuation plans, radio networks, and dignified shelters deserve more reverence than marble statues glaring dramatically at storms.

یک نمایشنامه‌نویس، دئوکالیون را به عنوان یک مهندس بازآفرینی کرد و استدلال کرد که نقشه‌های تخلیه، شبکه‌های رادیویی و پناهگاه‌های آبرومند شایسته احترام بیشتری نسبت به مجسمه‌های مرمری هستند که به طرز چشمگیری در طوفان‌ها خیره شده‌اند.

💡 Pyrrha and Deucalion came down from Parnassus, the only living creatures in a dead world.

پیرا و دئوکالیون از پارناسوس فرود آمدند، تنها موجودات زنده در دنیای مردگان.

💡 They were Deucalion and Pyrrha—he Prometheus’ son, and she his niece, the daughter of Epimetheus and Pandora.

آنها دئوکالیون و پورها بودند - دئوکالیون پسر پرومتئوس و پورها خواهرزاده‌اش، دختر اپیمتئوس و پاندورا.

💡 Deucalion was forced to agree that she was right, but he tried to think out what might lie behind the words and suddenly he saw their meaning.

دئوکالیون مجبور شد قبول کند که حق با او است، اما سعی کرد بفهمد چه چیزی ممکن است پشت این کلمات باشد و ناگهان معنای آنها را دید.