dance of death

💡 The exhibition traced the dance of death through woodcuts, reminding visitors how humor sometimes partners with fear to teach impermanence.

این نمایشگاه رقص مرگ را از طریق حکاکی‌های چوبی ترسیم کرد و به بازدیدکنندگان یادآوری کرد که چگونه طنز گاهی اوقات با ترس همراه می‌شود تا ناپایداری را بیاموزد.

💡 On the dusty plains before the walls of Troy, thousands upon thousands of soldiers take part in the dance of death.

در دشت‌های غبارآلودِ پیش روی دیوارهای تروا، هزاران هزار سرباز در رقص مرگ شرکت می‌کنند.

💡 “It is a dance of death with your opponent,” he says.

او می‌گوید: «این رقص مرگ با حریف است.»

💡 Students discussed how the dance of death critiques arrogance, placing kings and beggars in the same slow-moving procession.

دانشجویان در مورد اینکه چگونه رقص مرگ، تکبر را نقد می‌کند و شاهان و گدایان را در یک صفوف آرام قرار می‌دهد، بحث کردند.

💡 A filmmaker reinterpreted the dance of death as a carnival sequence, balancing satire and tenderness without trivializing loss.

یک فیلمساز رقص مرگ را به عنوان یک سکانس کارناوال از نو تفسیر کرد و طنز و لطافت را بدون بی‌اهمیت جلوه دادن فقدان، متعادل ساخت.

💡 “So it’s a dance of life, which is also a dance of death. We like to think of them as separate but they’re not. They’re the same.”

«بنابراین این رقص زندگی است، که رقص مرگ نیز هست. ما دوست داریم آنها را جدا از هم بدانیم، اما اینطور نیست. آنها یکی هستند.»