chinless wonder

💡 The phrase chinless wonder, once classist shorthand in British satire, ages poorly; writers now prefer humor without punching down.

عبارت «عجیب بی‌چانه»، که زمانی در طنز بریتانیایی به اختصار «کلاسیک» بود، دیگر چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد؛ نویسندگان اکنون طنز بدون اغراق را ترجیح می‌دهند.

💡 Style guides flag chinless wonder as dated, suggesting fresher, specific descriptions.

راهنماهای مد، لباس‌های بدون چانه را از مد افتاده می‌دانند و توصیفات جدیدتر و خاص‌تری را پیشنهاد می‌دهند.

💡 Gawsh," murmured the blond stenographer from the corner of her mouth, after the manner of convicts, "Old Grizzly's pickin' on the chinless wonder again.

تندنویس بور از گوشه لبش، به شیوه محکومین، زمزمه کرد: «گاوش، گریزلی پیر دوباره داره به اون موجود بی‌چانه گیر می‌ده.»

💡 A critic called the character a chinless wonder, but the director’s nuanced casting complicated that lazy stereotype.

منتقدی این شخصیت را یک شگفتی بدون چانه نامید، اما انتخاب دقیق کارگردان برای نقش‌آفرینی، این کلیشه‌ی کلیشه‌ای را پیچیده‌تر کرد.

💡 A plainer reaction everywhere was "Thank heaven, Margaret's not going to marry some aristocratic chinless wonder."

واکنش ساده‌تر همه جا این بود: «خدا را شکر، مارگارت قرار نیست با یک دختر اشرافیِ بی‌چانه ازدواج کند.»

💡 It would be unkind to call the duke a chinless wonder, even if his neck did end at his lower lip, but his son more than earned the description giggling buffoon.

حتی اگر گردن دوک به لب پایینش ختم می‌شد، بی‌رحمانه بود که او را یک دلقک بی‌چانه بنامیم، اما پسرش بیش از این‌ها لیاقت این توصیف را داشت که دلقکی ریزخنده‌دار باشد.