Celan

💡 Your attention to the indeterminate and obscured brings to mind another source, the poet Paul Celan, who wrote: “Speaks true who speaks shadows.”

توجه شما به چیزهای نامشخص و مبهم، منبع دیگری را به ذهن متبادر می‌کند، شاعر پل سلان، که نوشت: «آنکه از سایه‌ها سخن می‌گوید، راست می‌گوید.»

💡 Translators debate how Celan compresses grief into language that resists paraphrase yet demands witnesses.

مترجمان بحث می‌کنند که چگونه سلان اندوه را در زبانی فشرده می‌کند که در برابر تفسیر مقاومت می‌کند اما شاهد می‌خواهد.

💡 She mentioned Primo Levi, Paul Celan, Jean Améry, writers who survived the Holocaust and then killed themselves years later, and her eyes welled up.

او از پریمو لوی، پل سلان، ژان امری، نویسندگانی که از هولوکاست جان سالم به در بردند و سال‌ها بعد خودکشی کردند، نام برد و چشمانش پر از اشک شد.

💡 Reading Celan by riverlight, we felt words fold water, stones, and memory into something unsafely beautiful.

با خواندن آثار سلان در کنار نور رودخانه، احساس کردیم کلمات، آب، سنگ و خاطره را در هم می‌آمیزند و به چیزی زیبا و ناامن تبدیل می‌کنند.

💡 A seminar on Celan sat with silence, acknowledging poetry forged under history’s heaviest shadows.

سمیناری درباره سلان با سکوت برگزار شد و شعری را که زیر سنگین‌ترین سایه‌های تاریخ ساخته شده بود، ارج نهاد.

💡 These range from the kabbalah to perhaps his favored poet, Paul Celan.

این موارد از کابالا تا شاید شاعر مورد علاقه‌اش، پل سلان، را شامل می‌شود.