Kinnell

💡 I admire the fun between Galway Kinnell and Sharon Olds that emanates beyond Squaw Valley.

من از شور و شوقی که بین گالوی کینل و شارون اولدز وجود دارد و فراتر از دره اسکوا دیده می‌شود، تحسین می‌کنم.

💡 A seminar on Kinnell explored tenderness toward animals as a doorway to understanding ourselves more kindly.

سمیناری در مورد کینل، مهربانی با حیوانات را به عنوان دریچه‌ای برای درک مهربانانه‌تر خودمان بررسی کرد.

💡 The bookstore’s display paired Kinnell with contemporary poets, a conversation across decades that felt intimate.

ویترین کتابفروشی، کینل را با شاعران معاصر همراه کرد، گفتگویی در طول دهه‌ها که صمیمانه به نظر می‌رسید.

💡 In Kinnell’s poem, it was the parents who made the child feel so cherished, but to my mind, that glow is what grandparents provide best.

در شعر کینل، این والدین بودند که باعث می‌شدند کودک احساس عزیز بودن کند، اما به نظر من، این درخشش چیزی است که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به بهترین شکل ارائه می‌دهند.

💡 We recited Kinnell at dusk, his lines lifting ordinary objects into quiet holiness without demanding applause.

ما هنگام غروب، اشعار کینل را از بر می‌خواندیم، ابیات او اشیاء عادی را بدون نیاز به تشویق، به تقدسی آرام ارتقا می‌داد.