Caribbees

💡 Taking seven of the natives on board his vessels to act as guides, he set sail in quest of these cannibal islands, which are believed to have been the Caribbees.

او هفت نفر از بومیان را به عنوان راهنما سوار کشتی‌های خود کرد و در جستجوی این جزایر آدم‌خوار که گمان می‌رود کارائیب بوده‌اند، به راه افتاد.

💡 A map labeled the Caribbees in cheerful colors, simplifying archipelagos that deserve more nuance than brochure gradients.

نقشه‌ای که کارائیب را با رنگ‌های شاد برچسب‌گذاری کرده بود، مجمع‌الجزایری را ساده می‌کرد که شایسته‌ی ظرافت بیشتری نسبت به گرادیان‌های بروشور هستند.

💡 Historians track sugar, rum, and songs across the Caribbees, following human stories that ignore colonial borders.

مورخان، شکر، رام و ترانه‌ها را در سراسر کارائیب ردیابی می‌کنند و داستان‌های انسانی را دنبال می‌کنند که مرزهای استعماری را نادیده می‌گیرند.

💡 Sailors provisioning in the Caribbees learned which markets favor early risers and which reward patience with late-arriving bread.

دریانوردانی که در کارائیب آذوقه تهیه می‌کردند، دریافتند که کدام بازارها به نفع سحرخیزان است و کدام بازارها به صبر و شکیبایی با نان دیررس پاداش می‌دهند.

💡 In theory this style could be helpful in addressing the plays Mr. Maxwell has taken on here: “Moon of the Caribbees,” “Bound East for Cardiff” and “The Long Voyage Home.”

در تئوری، این سبک می‌تواند در پرداختن به نمایشنامه‌هایی که آقای مکسول در اینجا به عهده گرفته است مفید باشد: «ماه کارائیب»، «به سوی شرق به سوی کاردیف» و «سفر طولانی به خانه».