Cantor set

💡 The Cantor set fascinates students: remove middle thirds forever and still, somehow, uncountably many points stubbornly remain.

مجموعه کانتور دانش‌آموزان را مجذوب خود می‌کند: یک‌سوم‌های میانی را برای همیشه حذف کنید، اما همچنان، به نحوی، نقاط بی‌شماری سرسختانه باقی می‌مانند.

💡 Any space with these properties can be called a Cantor set, and in some sense, there's nothing special about the middle-thirds construction.

هر فضایی با این ویژگی‌ها را می‌توان یک مجموعه کانتور نامید، و به نوعی، هیچ چیز خاصی در مورد ساختار یک سوم میانی وجود ندارد.

💡 I feel a little weird saying the Cantor set, though, because for the space I’m writing about today, it makes more sense to call it a Cantor set.

با این حال، گفتن «مجموعه کانتور» کمی عجیب به نظر می‌رسد، چون برای فضایی که امروز در موردش می‌نویسم، منطقی‌تر است که آن را «مجموعه کانتور» بنامم.

💡 A poster on the Cantor set decorated our hallway, inspiring doodles of fractals in margins during boring meetings.

پوستری از مجموعه کانتور راهروی ما را تزئین کرده بود و در جلسات خسته‌کننده، الهام‌بخش طرح‌های فرکتال در حاشیه‌ها بود.

💡 Sometimes it seems like in the world of interesting mathematical examples, all roads lead to the Cantor set.

گاهی اوقات به نظر می‌رسد در دنیای مثال‌های جالب ریاضی، همه راه‌ها به مجموعه کانتور ختم می‌شود.

💡 We modeled the Cantor set with LEDs, blinking segments off until a ghostly, dust-like pattern floated in the dark.

ما مجموعه کانتور را با LEDها مدل‌سازی کردیم، و بخش‌هایی از آن را چشمک می‌زدیم تا زمانی که یک الگوی شبح‌وار و غبارمانند در تاریکی شناور شود.