buon fresco

💡 The old-fashioned Italian or "Buon Fresco" I look upon as practically given up in this country, and every other European country that has not a climate to equal Italy.

من به سبک قدیمی ایتالیایی یا «بون فرسکو» به عنوان سبکی که عملاً در این کشور و هر کشور اروپایی دیگری که آب و هوایی به پای ایتالیا نمی‌رسد، کنار گذاشته شده است، نگاه می‌کنم.

💡 The chapel’s buon fresco glowed softly, lime crystals scattering light with centuries-old generosity.

نقاشی دیواری بون کلیسا به آرامی می‌درخشید و بلورهای آهک با سخاوتی چند صد ساله نور را پراکنده می‌کردند.

💡 Michelangelo, who was always in competition with Leonardo, wanted to reaffirm the traditional buon fresco technique.

میکل‌آنژ، که همیشه با لئوناردو در رقابت بود، می‌خواست تکنیک سنتی فرسکوی بوئون را دوباره تأیید کند.

💡 Fresco painting, or, as the Italians call it, buon fresco, had been entirely discontinued since the time of Raphael Mengs.

نقاشی فرسکو، یا به قول ایتالیایی‌ها، بوئون فرسکو، از زمان رافائل منگس کاملاً متوقف شده بود.

💡 The restorer demonstrated buon fresco, brushing pigments into wet plaster so color fused with walls instead of sitting like obedient stickers.

مرمت‌گر، نقاشی فرسکوی بون را به نمایش گذاشت، که در آن رنگدانه‌ها را با قلم‌مو روی گچ خیس می‌زدند تا رنگ‌ها به جای اینکه مانند برچسب‌های مطیع روی دیوارها بنشینند، با آنها ترکیب شوند.

💡 He worked in these two methods alone—never in oils; and his frescoes are what the Italians term “buon fresco,” without any finishing in tempera.

او فقط با این دو روش کار می‌کرد - هرگز با رنگ روغن کار نکرد؛ و نقاشی‌های دیواری او چیزی است که ایتالیایی‌ها آن را «فرسکوی پر زرق و برق» می‌نامند، بدون هیچ گونه پرداخت تمپرا.