Bertolucci

💡 A symposium revisited Bertolucci, discussing visual poetry, collaboration, and controversies that demand more than nostalgic gloss.

یک سمپوزیوم دوباره به سراغ برتولوچی رفت و درباره شعر بصری، همکاری و جنجال‌هایی که چیزی بیش از جلوه‌های نوستالژیک می‌طلبند، بحث کرد.

💡 One movie in high school that had me constantly looking over my shoulder was “The Dreamers,” Bernardo Bertolucci’s notorious coming-of-age drama.

یکی از فیلم‌های دوران دبیرستان که باعث می‌شد مدام به آن نگاه کنم، «رویاپردازان» بود، درام بدنام برناردو برتولوچی در مورد بلوغ.

💡 Conversations about Bertolucci inevitably circle back to music, light, and memory’s unreliable narration.

گفتگوها درباره برتولوچی ناگزیر به موسیقی، نور و روایت غیرقابل اعتماد حافظه بازمی‌گردد.

💡 Bertolucci and Brando are favorites of mine, but “Being Maria” is also important to give Maria a voice.

برتولوچی و براندو از محبوب‌ترین‌های من هستند، اما «ماریا بودن» هم برای اینکه به ماریا صدایی بدهد مهم است.

💡 Film students storyboarded scenes in a style echoing Bertolucci, then critiqued each other’s choices with gentle precision.

دانشجویان سینما صحنه‌ها را با سبکی شبیه به برتولوچی استوری‌بورد می‌کردند، سپس انتخاب‌های یکدیگر را با دقتی ملایم نقد می‌کردند.

💡 And gone there he has, as a producer of provocative, boundary-breaking films for decades, having won the Oscar for best picture for director Bernardo Bertolucci’s “The Last Emperor” in 1988.

و او به عنوان تهیه‌کننده فیلم‌های تحریک‌آمیز و مرزشکن برای دهه‌ها، به آنجا رفته است و در سال ۱۹۸۸ برای فیلم «آخرین امپراتور» به کارگردانی برناردو برتولوچی، جایزه اسکار بهترین فیلم را از آن خود کرده است.