Belial

💡 The poem invoked Belial as seductive apathy, the sin of shrugging when courage is inconvenient.

این شعر، بلیال را به عنوان بی‌تفاوتی اغواگرانه، گناه شانه بالا انداختن در مواقعی که شجاعت نامناسب است، به تصویر می‌کشد.

💡 A scholar unpacked references to Belial across texts, cautioning students against flattening symbols into cartoon villains.

یک محقق ارجاعات به بلیال را در متون مختلف بررسی کرد و به دانشجویان در مورد تبدیل نمادها به شخصیت‌های شرور کارتونی هشدار داد.

💡 The painting of Belial mingled beauty and dread, forcing viewers to examine complicity.

نقاشی بلیال زیبایی و وحشت را در هم می‌آمیخت و بینندگان را مجبور به بررسی همدستی می‌کرد.

💡 The Messiah, the Teacher of Righteousness, is opposed to a Demon of Evil, most frequently known as Belial or Beliar.

مسیح، معلم پارسایی، در مقابل دیو شر قرار دارد که اغلب با نام بِلیال یا بِلیار شناخته می‌شود.

💡 And who better than she, Isabel, daughter of Belial, handmaiden to Asmodeus and beloved of Baal, to serve with her regal bearing as his consort?

و چه کسی بهتر از او، ایزابل، دختر بلیعال، کنیز آسمودئوس و محبوب بعل، تا با جایگاه والای خود به عنوان همسر او خدمت کند؟

💡 In the starched prose style of a naturalist, the wizard detailed nearly two decades of spirit conjurations and regular interactions with ancient evil entities such as Paimon and Belial.

این جادوگر با نثری خشک و بی‌روح، به سبک یک طبیعت‌شناس، جزئیات نزدیک به دو دهه احضار ارواح و تعاملات منظم با موجودات شیطانی باستانی مانند پایمون و بلیال را شرح داد.