avaunt

💡 “Avaunt, ye dead man,” he whispered hastily, “who comes in the darkness, who enters stealthily, with nose behind, face turned backwards.”

با عجله زمزمه کرد: «ای مرده، ای کسی که در تاریکی می‌آید، ای کسی که یواشکی وارد می‌شود، با بینی عقب رفته و رویی به عقب.»

💡 “Avaunt...” the young man mutters.

مرد جوان زیر لب غرغر کرد: «آونت...»

💡 “Shahou, ahahou! Avaunt, sire, avaunt!”

«شاهو، آهو! آوانت، اعلیحضرت، آوانت!»

💡 “Did anybody see which way he went? What an exciting day, what? Sa sa cy avaunt, cy sa avaunt, sa cy avaunt!”

«کسی دید از کدوم طرف رفت؟ چه روز هیجان‌انگیزی، چی؟ سا سی آوانت، سا سی آوانت، سا سی آوانت!»

💡 She scrawled avaunt on a sticky note, pinning it above her desk as a reminder to dismiss needless catastrophizing.

او روی یک یادداشت چسب‌دار عبارت «آوانت» را با خط بد نوشت و آن را بالای میزش سنجاق کرد تا یادآوری کند که از فاجعه‌سازی‌های بی‌مورد دست بردارد.

💡 The actor relished saying avaunt onstage, reliving the joy of archaic diction that turns insults into music.

این بازیگر از گفتن «آوانت» روی صحنه لذت می‌برد و لذتِ آن سبک بیان قدیمی را که توهین‌ها را به موسیقی تبدیل می‌کرد، دوباره تجربه می‌کرد.