aureate language

💡 If Lydgate or Hawes had believed that rhetoric included more than aureate language, surely the scope of their treatises would have afforded them opportunity to correct this impression.

اگر لایدگیت یا هاوز معتقد بودند که فن خطابه چیزی بیش از زبان عامیانه را در بر می‌گیرد، مطمئناً دامنه رساله‌هایشان به آنها فرصتی برای اصلاح این برداشت می‌داد.

💡 This perversion of rhetoric which considered it as concerned only with style, or aureate language, was not restricted to the school books.

این انحراف از فن خطابه که آن را تنها به سبک یا زبان فاخر مربوط می‌دانست، محدود به کتاب‌های درسی نبود.

💡 Renaissance pamphlets sometimes indulged in aureate language, importing Latinate terms to elevate argument while inadvertently distancing everyday readers.

جزوه‌های رنسانس گاهی اوقات به زبان عامیانه متوسل می‌شدند و اصطلاحات لاتین را برای ارتقای استدلال وارد می‌کردند، در حالی که ناخواسته خوانندگان عادی را از خود دور می‌کردند.

💡 The grant proposal avoided aureate language intentionally, substituting concrete milestones and open datasets for grandiose promises.

پیشنهاد اعطای کمک مالی عمداً از زبان آمرانه اجتناب کرد و نقاط عطف مشخص و مجموعه داده‌های باز را جایگزین وعده‌های پرطمطراق کرد.

💡 Editors trimmed aureate language from museum labels, improving accessibility without diluting scholarship or nuance.

ویراستاران، عبارات مربوط به طلا و جواهر را از برچسب‌های موزه حذف کردند و بدون کاستن از دانش یا ظرافت، دسترسی‌پذیری را بهبود بخشیدند.