purple prose

💡 Editors trimmed the purple prose until the story breathed instead of perfumed.

ویراستاران نثر ارغوانی را آنقدر کوتاه کردند که داستان به جای عطرآگین شدن، نفس می‌کشید.

💡 A little purple prose can charm, but too much feels like frosting without cake.

کمی نثر بنفش می‌تواند جذاب باشد، اما زیاده‌روی در آن مثل خامه‌ی غلیظ بدون طعم است.

💡 "I wasn't shocked by the quality of the writing, but I was blown away by the sheer weight of purple prose, and just the shimmering wondrousness of my dad's ability with the written word," says Saul.

سائول می‌گوید: «از کیفیت نوشته شوکه نشدم، اما از سنگینی نثر فاخر و درخشش شگفت‌انگیز توانایی پدرم در نوشتن، شگفت‌زده شدم.»

💡 The term “purple prose” stretches back to circa 18 B.C. and the “Ars Poetica” of Horace, according to Charles Harrington Elster in his 2005 book, “What in the Word?”

طبق گفته چارلز هرینگتون الستر در کتاب سال ۲۰۰۵ خود با عنوان «در کلام چه؟» که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، اصطلاح «نثر ارغوانی» به حدود ۱۸ سال قبل از میلاد و «هنر شعر» هوراس برمی‌گردد.

💡 Generally speaking, purple prose came to mean writing that is laden with flowery descriptors and/or an oppressive structure with no real payoff to a reader.

به طور کلی، نثر ارغوانی به نوشته‌ای اطلاق می‌شد که مملو از توصیفات گل‌آلود و/یا ساختاری سرکوبگر است و هیچ نتیجه‌ی واقعی برای خواننده ندارد.

💡 He swapped purple prose for clean verbs, and suddenly the characters stood up and walked.

او نثر ارغوانی را با افعال تمیز عوض کرد و ناگهان شخصیت‌ها بلند شدند و راه رفتند.