Ambrosian chant

💡 He introduced the Ambrosian Chant, a mode of singing more monotonous than the Gregorian, which superseded it.

او سرود آمبروزی را معرفی کرد، شیوه‌ای از آواز که یکنواخت‌تر از سرود گرگوریایی بود و جایگزین آن شد.

💡 It is probably substantially represented by the Ambrosian chant as we find it in the oldest MSS.

احتمالاً این [مفهوم] اساساً توسط سرود آمبروزیایی، آن‌گونه که در قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی یافت می‌شود، بازنمایی شده است.

💡 The Ambrosian chant was eventually exchanged for the noble Roman chant of Gregory the Great, which has been truly characterised as the foundation of all that is grand and elevated in modern music.

سرود آمبروزی سرانجام جای خود را به سرود باشکوه رومی گرگوری کبیر داد، سرودی که حقیقتاً به عنوان پایه و اساس هر آنچه در موسیقی مدرن باشکوه و والا است، شناخته شده است.

💡 A workshop on Ambrosian chant paired notation with breathing cues, grounding beauty in technique.

کارگاهی در مورد سرودهای آمبروزی که نت‌نویسی را با نشانه‌های تنفسی ترکیب می‌کرد و زیبایی را در تکنیک ریشه می‌دواند.

💡 Recordings of Ambrosian chant turn kitchens into cloisters, simmering soups keeping time softly.

ضبط‌های سرودهای آمبروزی، آشپزخانه‌ها را به صومعه تبدیل می‌کند، سوپ‌ها را در حال جوشیدن آرام آرام نگه می‌دارد.

💡 Choirs practicing Ambrosian chant discover modal curves distinct from Gregorian habits.

گروه‌های کر که سرودهای آمبروزیایی را تمرین می‌کنند، منحنی‌های مُدال متمایزی از عادات گرگوریایی کشف می‌کنند.