عباس ابن

این ترکیب از «عباس» به‌اضافهٔ «ابن» (به‌معنای «پسرِ») تشکیل شده است، اما به‌تنهایی ناقص است و معمولاً در نام‌گذاری عربی باید پس از آن نام پدر بیاید؛ مانند «عباس ابنِ فلان». «عباس» خود نامی عربی و معروف است و «ابن» برای نشان‌دادن نسبت فرزندی به کار می‌رود. پس این عبارت بیشتر یک آغازِ نام یا نسب است تا یک جملهٔ کامل.