لغت نامه دهخدا
شرطان. [ ش َ رَ ] ( اِخ ) تثنیه شرط. دو ستاره انددر برج حمل و آن هر دو بر شاخ وی است. و بجانب شمال ستاره ای است خرد و بعضی عرب این هر سه را منازل قمرگویند و اشراط نامند. ( منتهی الارب ). شرطان یا شرطین، دو ستاره کم نورتر از سه ستاره سر حمل. و آن منزل اول از منازل قمر باشد. اولین منزل منازل قمر و آن دو ستاره است بر دو شاخ حمل، از منزل اول از منازل قمر قبل از بطین. ( یادداشت مؤلف ). در یکی از فیشهای مؤلف به ضم «ش » ضبط شده است. رجوع به شرطین شود.
