لنگیدن

لنگیدن. [ ل َ دَ ] ( مص ) چون اعرجی رفتن. عرج. اعرج بودن. رفتن در حالی که به سوی وحشی خمد، نه به دیگر سوی. از یک پای صدمه دیدن و گاه ِ رفتن به یک سوی بلند و کوتاه شدن. شلیدن. شل زدن. لنگان رفتن. ظلع. قلز. ( منتهی الارب ): لنگیدن کسی؛ شلان رفتن او. شلان شلان رفتن وی

(لَ دَ ) (مص ل. ) لنگان لنگان راه رفتن.

لنگان لنگان راه رفتن، راه رفتن لنگ: بلنگید در زیر من بارگی / از او بازگشتم به بیچارگی (فردوسی: ۶/۴۸۹ ).

لنگان لنگان، راه رفتن، راه رفتن لنگ
( مصدر ) رفتن بناز و کبر: از بهر چه دادند ترا عقل چه گویی ? تا خوش بخوری چون خر و چون غلبه بلنجی ? ( ناصر خسرو لغ. )

💡 در حلقهٔ لنگانی می‌باید لنگیدن این پند ننوشیدی از خواجه عُلَیّانه

💡 نیست جز یک پشت پاوار، از تو تا اقلیم مرگ ای دل نامرد لنگیدن ندارد این همه

💡 ز بار نسبت قدرش عجب نمیدانم که آورد فرس چرخ را بلنگیدن

💡 عقل میدانی او خود خر لنگ افتاده است در براق احدی دید کسی لنگیدن